type1.nl
Een kind met Diabetes Type1
Show MenuHide Menu
Featured

Zomaar een week in april

24 september 2018

VlakVoorDiagnose_2008Het is al een paar weken aan de gang…ik maak me zorgen om mijn kind. Ze is anders. En ik kan er niet echt een vinger achter krijgen. Ik heb alleen zo’n onbestemd gevoel dat er iets niet klopt. Een paar dagen geleden nog waren we in het zwembad. Ik zag haar zitten op de kant en plotseling viel het me op dat haar schouderbladen zo uitstaken. “Vind je haar ook niet erg mager geworden?” Vroeg ik aan de buurvrouw die met ons mee was. Maar die zag niets bijzonders.

Ook lijkt het of haar stem anders klinkt, gek genoeg. Zelfs mijn moeder merkte het laatst op: “Dat kind is niet zichzelf”. Lusteloos en moe is ze ook. Zelfs toen we laatst met een paar van haar vriendinnetjes naar het Muiderslot gingen. Ze leek er niet helemaal bij. Ons normaal zo vrolijke en energieke kind is nu tam en timide. Zouden dit allemaal naweeën van die griep van een paar weken geleden kunnen zijn?    lees meer …

Ben ik klaar met diabetes?

16 maart 2017

Het is zes uur in de ochtend. Zojuist heb ik mijn dochter weggebracht. Ze gaat namelijk op profielreis naar Schotland en ik maak me zomaar eens géén zorgen! Dochter heeft zelf haar spullen ingepakt en ja, dit keer zelfs ook haar diabetesspullen!
Eerder was ze al op reis. Met vriendinnen naar Berlijn. Toen hebben we nog samen nagedacht over hoeveel ze van wat allemaal mee moest nemen. En dit keer heeft ze dat dus zelf gedaan. Ik hoefde alleen te zorgen voor de laatste check.

Het geeft een enorm rustig gevoel te weten dat ze alles nu zelf goed kan. En dat ze ook vriendinnen heeft die haar helpen. Want vergeetachtig kan ze nog steeds wel eens zijn. Maar haar vriendinnen helpen haar nu af en toe herinneren aan handelingen die ze nog moet verrichten of spullen die ze mee moet nemen ergens naartoe. En dat vindt mijn dochter niet eens vervelend, maar juist fijn! Trots vertelde ze laatst over hoe bepaalde vriendinnen soms tegen haar zeggen dat ze moet meten of bolussen. lees meer …

Zeurmoeder

30 november 2016

zeurmoederHet is weer eens zo ver; onze dochter zit al dagen op onverklaarbare wijze hoog. Ze staat op met een waarde van 15 en gaat ermee naar bed. Hoe ze ook corrigeert en wat ze ook doet. Het lijkt wel of haar glucosemeter geen andere waarde meer kan aangeven. Dit tot onze zorgen en haar enorme ergernis.

Boos loopt ze rond te stampen en adviezen heeft ze vooral niet nodig! Ze kan er niets aan doen, ze doet haar stinkende best, maar haar lichaam wil gewoon niet luisteren! Zegt ze. Ondertussen denk ik: “Maar waarom zag ik je dan net toch een chocoladereep naar binnen werken?” Maar ik bijt op mijn lip.   lees meer …

Vakantie 2.0

19 juli 2016

Vakantie 2.0Onze dochter gaat dit jaar voor het eerst alleen op vakantie. Voor de eerste keer zonder ons naar Frankrijk. Ik vind het nogal wat! Vorig jaar zou ik dit niet aangedurfd hebben. Maar ik merk dat je als ouder gelukkig toch een beetje meegroeit met je kind. Dus dit jaar kunnen we het hopelijk aan!

Sowieso is het lastig om je puberende kind steeds meer los te moeten laten, maar het feit dat ze diabetes heeft, maakt dit er niet gemakkelijker op. Want je zou het vaak niet denken, omdat je niks aan ze ziet, maar mensen met diabetes zijn nu eenmaal kwetsbaarder dan anderen. Er hoeft maar wat te gebeuren of ze kunnen ontregeld raken. Of in een coma door een flinke hypo. Vaak staan we daar als ouders niet bij stil, omdat er anders niet mee te leven valt. Maar die angst zit altijd in ons achterhoofd. Zeker als je kind ineens aankondigt alleen op vakantie te willen.
lees meer …

Mijn moeder, diabetes-oma

14 juni 2016

Vandaag is het precies vier jaar geleden dat mijn moeder overleed. Op haar tachtigste, aan een hersentumor. Wat heeft dat met diabetes te maken? Nagenoeg niets misschien. Behalve dat mijn moeder een grote plek in mijn hart innam. En diabetes ook. Daarom denk ik vandaag aan haar. En aan hoe zij omging met ons kind dat diabetes heeft.

Toen onze dochter acht jaar geleden ziek werd, was het een opmerking van mijn moeder die mij de huisarts deed bellen. Mijn moeder, die doorgaans geneigd was mijn zorgen weg te wimpelen, zei nu: “Er is iets mis met dat kind. Ze is niet zichzelf.’’ En juist omdat zij dat zei, realiseerde ik me dat dit echt zo was. Ik nam me op dat moment voor om de volgende ochtend meteen de huisarts te bellen. De rest is geschiedenis.   lees meer …