Toen mijn dochter pas nét diabetes had sprak ik eens met de kinderarts over nachtelijke hypo’s. De arts zei toen: “Oh, maar ze wordt er in ieder geval wakker van!”. Op dat moment begreep ik niet helemaal waarom ze dat zei. We hadden het er verder ook niet meer over. De betekenis drong daarom ook pas later tot me door, toen de zwemleraar van mijn dochter plotseling overleed.

Mijn dochter was acht jaar oud en zat nog op zwemles in die tijd. Als nieuwbakken diabetes-ouders zaten we daarom nog vaak aan de kant om bloedsuikers te meten tijdens het zwemmen. Het is algemeen bekend dat zwemmen je bloedsuikers flink kan laten zakken. Op zo’n meetmoment kwam eens de zwemleraar van mijn kind naast ons zitten. Hij vertelde toen dat hij ook diabetes had. Hij vertelde eveneens dat hij een zeldzame variant had en nog wat vaags over complicaties. Omdat het verder een nogal vreemde snoeshaan was luisterde ik helaas maar met een half oor.   Lees verder →

Vorige week ontstond er wat commotie op internet om een stukje over ‘Suikerziekte’ op een bekende site over opvoeding. Het betrof een rubriek waarin vragen van lezers worden beantwoord door een huisarts.
Dit keer was er een vraag van een moeder of haar kind misschien diabetes zou hebben. Het antwoord van de huisarts begon met een uitleg over diabetes type 1 en 2. Behalve dat ze ‘vergat’ om te melden dat bij belangrijke symptomen zoals extreme dorst onmiddellijk bloed moet worden geprikt, leek dit verder een redelijk stukje.
Maar toen. Ik las de laatste alinea. En ik citeer nu:  “Als hun medicijnen eenmaal goed zijn ingesteld, merken kinderen met diabetes mellitus type 1 er over het algemeen zelf weinig van in het dagelijks leven”. Huhhh? Ik las het voor de zekerheid nog maar eens een keer. Stond dit hier echt? Geschreven door een huisarts?    Lees verder →

Wanneer je leeft met diabetes, zoals wij, leef je met getallen. Het zijn getallen die je plannen kunnen dwarsbomen of soms zelfs je dag kunnen bepalen. De getallen kunnen je ook simpelweg blij, boos of verdrietig maken.
Voor een buitenstaander zal dit soms onbegrijpelijk zijn; soms is vier of twaalf goed, maar soms ook weer niet! Dat komt omdat de beoordeling van zo’n waarde afhankelijk is van een heel aantal andere factoren. Dus variabel. Wanneer ons kind bijvoorbeeld na een dag vol beweging gaat slapen, en haar glucosewaarde is vier, weten wij (kenners) dat ze verder zal zakken naar een hypo. Het getal vier is dan dus te laag. Maar wanneer ze de hele dag boven de tien gezeten heeft, en ze meet vlak voor het avondeten eindelijk vier, zijn we blij; “pfff, eindelijk gezakt!”   Lees verder →

Het begon een paar maanden geleden eigenlijk als een grapje. Mijn dochter moest voor een kunstproject op school een werkstuk maken van afval. Nu hebben wij altijd heel mooi afval van haar diabetesspullen. Alleen die inschietsetjes voor haar pompinfuusjes al. Prachtige transparante bolletjes zijn het. We hebben ze in het roze en blauw. En dan die slangetjes met die reservoirtjes er aan; feestelijke slingertjes zijn het gewoon!

Het lag dus voor de hand dat dochterlief dáár iets van zou gaan maken. Een mooi statement zou het ook zijn: van iets heel naars (d’r diabetes) iets moois maken! Lees verder →