Vorige week ontstond er wat commotie op internet om een stukje over ‘Suikerziekte’ op een bekende site over opvoeding. Het betrof een rubriek waarin vragen van lezers worden beantwoord door een huisarts.
Dit keer was er een vraag van een moeder of haar kind misschien diabetes zou hebben. Het antwoord van de huisarts begon met een uitleg over diabetes type 1 en 2. Behalve dat ze ‘vergat’ om te melden dat bij belangrijke symptomen zoals extreme dorst onmiddellijk bloed moet worden geprikt, leek dit verder een redelijk stukje.
Maar toen. Ik las de laatste alinea. En ik citeer nu:  “Als hun medicijnen eenmaal goed zijn ingesteld, merken kinderen met diabetes mellitus type 1 er over het algemeen zelf weinig van in het dagelijks leven”. Huhhh? Ik las het voor de zekerheid nog maar eens een keer. Stond dit hier echt? Geschreven door een huisarts?    Lees verder →

Wanneer je leeft met diabetes, zoals wij, leef je met getallen. Het zijn getallen die je plannen kunnen dwarsbomen of soms zelfs je dag kunnen bepalen. De getallen kunnen je ook simpelweg blij, boos of verdrietig maken.
Voor een buitenstaander zal dit soms onbegrijpelijk zijn; soms is vier of twaalf goed, maar soms ook weer niet! Dat komt omdat de beoordeling van zo’n waarde afhankelijk is van een heel aantal andere factoren. Dus variabel. Wanneer ons kind bijvoorbeeld na een dag vol beweging gaat slapen, en haar glucosewaarde is vier, weten wij (kenners) dat ze verder zal zakken naar een hypo. Het getal vier is dan dus te laag. Maar wanneer ze de hele dag boven de tien gezeten heeft, en ze meet vlak voor het avondeten eindelijk vier, zijn we blij; “pfff, eindelijk gezakt!”   Lees verder →

Het begon een paar maanden geleden eigenlijk als een grapje. Mijn dochter moest voor een kunstproject op school een werkstuk maken van afval. Nu hebben wij altijd heel mooi afval van haar diabetesspullen. Alleen die inschietsetjes voor haar pompinfuusjes al. Prachtige transparante bolletjes zijn het. We hebben ze in het roze en blauw. En dan die slangetjes met die reservoirtjes er aan; feestelijke slingertjes zijn het gewoon!

Het lag dus voor de hand dat dochterlief dáár iets van zou gaan maken. Een mooi statement zou het ook zijn: van iets heel naars (d’r diabetes) iets moois maken! Lees verder →

Afgelopen maandag kwam ik eerder thuis. Ik ga eigenlijk nooit zo vroeg naar huis, maar heel toevallig was ik die dag wat eerder op mijn werk begonnen. En dat was een heel gelukkig toeval, bleek later. Ik was net binnen toen mijn oudste dochter ook thuiskwam. Eigenlijk zag ik al meteen aan haar gezicht dat er iets mis was. Ze zag grauw, met rondom haar mond een donkere schaduw. Maar omdat ze net van de manege teruggefietst kwam, dacht ik dat het misschien gewoon vuil was. Totdat ze begon te praten: “Ik ben misselijk, mam, ik voel me helemaal niet lekker!” Ze liep naar binnen en ging gelijk op de bank liggen. “Heb je al gemeten?”, vroeg ik natuurlijk meteen. Nee, daar had ze nog niet aan gedacht. Er bekroop me een ongerust gevoel en ik pakte snel haar meetsetje. En inderdaad, ze zat behoorlijk laag in haar bloedsuikers; een waarde van 2.8. Lees verder →