Weer een mijlpaal; mijn dochter ging dit jaar voor het eerst alleen met vriendinnen naar de jaarlijkse kermis. En wat heeft koffie drinken daar mee te maken? Daar kwam ik laatst ook zelf pas achter.
Een week eerder zaten we ergens met ons gezin koffie te drinken. Mijn dochter had, bij mijn weten, nog nooit koffie gedronken. Maar ze toonde nu duidelijk interesse. Dus ik liet haar uit mijn kopje proeven. Tijdens het proeven besloot mijn kind meteen al dat ze het eigenlijk wel heel lekker vond. Ik vertelde haar toen dat ik op haar leeftijd al wel eens koffie dronk. Dus dat dat best wel kon…en mocht. Opmerkelijk blij was ze plotseling met die ‘toestemming’. En ze vertelde meteen ook waarom; één van haar vriendinnetjes met wie ze naar de kermis ging, hield erg van koffie. En nou ja, het was een beetje lastig met al dat snoep enzo, dus dan konden ze in elk geval ook nog koffie gaan drinken bij dat coole nieuwe koffietentje.
Ik begreep eigenlijk meteen dat ze er dus best een beetje mee in haar maag zat; hoe ze het moest doen op die kermis. Zonder een niet-coole spelbreker voor haar vriendinnen te zijn. Want diabetes en kermis, dat is best een ingewikkelde combinatie. Daar moet even over worden nagedacht. Zeker als je voor de eerste keer alleen gaat, zonder ouders die over je waken.
Lees verder →

Sinds mijn kind diabetes heeft, heb ik het ook. En dan niet de ziekte zelf natuurlijk, gelukkig niet. Al had ik het dolgraag van mijn kind overgenomen, maar dat terzijde. Wat ik bedoel is eigenlijk het management van de ziekte. Ik regel namelijk de bloedglucosewaarden van mijn kind. Eigenlijk ben ik een levensgrote, wandelende alvleesklier. Dat regelen doe ik natuurlijk niet alleen, mijn dochter doet gelukkig steeds meer zelf. Geholpen door haar pomp die ze sinds een jaar heeft. Maar ook de overige gezinsleden doen mee. En wat dacht je van de hond? Allemaal zijn we een beetje alvleesklier.
Zo let ik bijvoorbeeld niet alleen op de glucosewaarden van mijn eigen dochter, maar ook op die van vriendinnetjes, wanneer het zo uitkomt. Een week of wat geleden was er een vriendinnetje van diabeteskamp op bezoek. Dat meisje was heel zelfstandig in het managen van haar ziekte. Maar ook schaamde ze zich er een beetje voor. Dus meten en bolussen op haar pomp deed ze zo ongezien mogelijk. Liefst in een stil hoekje. Wat een moeite heb ik moeten doen om op haar metertje te kunnen kijken; ik heb er nog nekkramp van!
Lees verder →

Je moet in je leven leren loslaten. Tenminste, dat zeggen de mensen die het kunnen weten. Wijze mensen, die ons vertellen hoe we gezond en gelukkig kunnen worden en blijven.
Ook ouderschap lijkt ons altijd maar deze les te willen leren. Het begint al wanneer de mensen die op kraamvisite komen je baby even willen vasthouden. En dat nét even te lang doen. Tot je het uitschreeuwt; geef terug, die baby! Ja, ik ben zo’n kloekmoeder die haar kinderen het liefst de hele dag wil knuffelen en vasthouden.
Maar, ik weet het van mezelf en ik weet dat het niet goed is. Dus, uit pure liefde voor mijn schatjes laat ik ze toch altijd maar gaan. Naar de peuterspeelzaal, naar school, naar vriendinnetjes, naar slaapfeestjes. Ik laat ze levensgevaarlijke sporten beoefenen, zoals hockey en paardrijden. Ik ben zo’n moeder die, wanneer haar kind vanuit een hoog klimrek naar mama roept, krampachtig blijft zwaaien en glimlachen. Ondertussen peentjes zwetend in de startblokken om het betreffende schatje onmiddelijk op te kunnen vangen. Maar, uit liefde leer ik loslaten. Elke dag weer een beetje meer.
Lees verder →